Sultan Sensin

SULTAN SENSİN ALLAHIM

Rabbi Zülcelal sevdi habibini,
Aşkına yarattı tüm evreni…
Bir tevhid uğruna verdi Cennet’i,
Aşk ile yanana seyrettirdi Cemalini…

***

Bir misaldir Mekke Medine,
Haremi Şerif, Mescidi Nebeviyye,
Kâbe’yi görenin gözleriyle,
Gönlü yanar Cemalullah ateşiyle…

***

Mekke’de Lebbeyk diye diye,
Ateşin etrafında dönen pervane gibi,
Dön sen de, tavaf eyle Kâbe çevresinde,
Görürsün o anda Cemali sende…

***

Medine rahmet deryası,
Oradadır Cennet bahçesi,
Dur huzura kıl namazı,
Gör orada kesrette vahdeti…

***

Yandım, yandım Allah’ım
Hasretiyle yandım Rasuli Kibriyanın
Cemalini özler durur bu gönül
Lutfeyle ikramınla göster Allah’ım

***

Adı Sultan olsa da bu kulunun…
Kendisi günahkâr aciz bir kulun,
Rahmet deryana daldır bu kulun…
Sultan sensin affet bu kulun,
Rahmetinden mahrum etme Ya Rabbi!

Sultan Sönmez