Gündöndü ve Sarmaşık

Gündöndü çiçeklerini bilirsiniz, hep güneşe dönüktürler. Güneş doğduğunda da güneşe bakıyorlardır, güneş battığında da. Güneşe âşıktır gündöndü. Güneş onu her akşam terk eder ve her sabah yeniden buluşurlar, bir dahaki akşama kadar…

Bir de sarmaşık vardır gündöndüye âşık. Sarmaşık istemektedir ki gündöndüsü her sabah güneşe değil, ona baksın. Gündöndü hiç bakmaz ona. Gündöndünün gözü sadece güneşi görmektedir, sarmaşığın sevdasından haberi dahi yoktur.

Sarmaşık, her sabah umut dolu bakışlarla seyrine dalar gündöndünün ve her sabah umutsuzluğun tadı birikir yapraklarında sarmaşığın. Sarmaşık gündöndüsüne daha fazla yaklaşmak için onu sarıp sarmalar. Zira sarmaşığın özelliği budur, sarıp sarmalamak, sımsıkı sarılmak…

Umutsuzluğuna yeni umutsuzluk silsileleri eklenir ya sarmaşığın, o her geçen gün daha sıkı sarar gündöndüyü. Bir sabah uyanır sarmaşık, uyanır uyanmaz tükenir. Güneş doğmuştur ve ölesiye sevdiği gündöndü sarmaşığa bakmaktadır. Geç de olsa anlar sarmaşık o acı gerçeği. O kadar sıkı sarmıştır ki gündöndüyü, gündöndü ölmüştür.

Kıssadan çıkarılacak hisse şudur ki, birisini seviyorsanız rahat bırakın, zorla sevdirmeyin kendinizi. Zira zorlamaya kalkarsanız sevdiğiniz insanı hepten kaybedebilirsiniz. Ona vereceğiniz en büyük zarar budur. Çünkü insanlar farkında olmadan en büyük zararı en sevdiklerine verirler.

Derleyen : Betül Meral DURAK ( Edebiyatçı)