Anne Ve Çocuk Bağlılığı

unnamed

Ramazan ayının ilk haftasıydı. Balkona çıktığımda çiçek saksısının içinde iki tane kuş yumurtası gördüm. Biraz sonra da bir güvercin geldi, korkarak saksıdaki yumurtaları çevirip üzerine özenle oturdu. Eh artık dedim, balkon bize yasak çünkü daha önceki senelerden de bir tecrübemiz vardı. Ramazan günlerinde balkon misafirlerimiz var artık. O sıcak günlerde güneşin altında eşiyle değişerek gidip geldiler, arada bir çıkarak rahatsız etmemize rağmen( su ve yem koymak için) can korkusuna rağmen bırakmadılar. Bayrama birkaç gün kala ben endişelendim niye yavrular çıkmadı diye. Anneme sordum: belki de çıkmaz yavrular, bu sıcakta içinde boğulmuş olabilir deyince üzüldüm. O kadar zaman bu hayvancıklar ne kadar emek verdi. Bir gün geçmişti ki yumurtanın birinde biraz çatlak görünce o kadar sevindim ki anlatamam, neyse çokta uzatmayayım bayram günü iki tane yavru güvercin saksının içindeydi, bize ayrı bir bayram oldu. Şimdi hala balkondalar ve oldukça büyüdüler. Anneleri daha seyrek geliyor, ilk zamanlar gece yanlarındayken şimdi kalmıyor, sadece beslemek için geliyor. Yakında kanatları biraz daha büyüyünce uçma dersleri başlayacak ve uçup gidecekler… Tıpkı bütün diğer canlılar gibi.  Fakat insanoğlu biraz daha farklı. Diğer mahlûkat neslinin devamı için ne yapması gerekiyorsa sadece onu yapıyor, insanlara baktığımızda bu durum farklılık arz edebiliyor. Ya hiç önemsemiyor sahipsiz bırakıyor, başka öncelikleri oluyor veyahut ta aşırı bir sahiplenme, bağlanma hayatın tek amaç ve gayesiymiş gibi görüyor, ifrat ve tefrit arasında gidip gelmeler yaşanıyor. Aşırı ilgisiz ailelerin çocukları problemler yaşadığı gibi, haddinden fazla ilgi ve bağlanma da sıkıntılar doğurabiliyor. Böyle bir aile aslında kendini tatmin etmektedir, doyasıya sevgiyi yaşayayım derken çocuğa zarar vermektedir. Çocuk için aile, çiçek için saksı, toprak, su gibidir.

Hâlbuki inancımız gereği evlatlarımız bizim malımız, uzvumuz değil, Allahu Teâla’nın birer emanetidir. Her biri bizlere verilmiş saf, temiz bir cevherdir. Her türlü renk ile renklenmeye istidatlı ve meyillidir. Hadisi Şerifte Peygamber Efendimiz (sav) : “Her çocuk İslâm fıtratı üzere doğar, ancak ebeveyni onu sonradan Yahudi, Hristiyan ya da Mecusi yapar” buyuruyor. Şu halde ebeveyn doğumdan itibaren çocuğun terbiyesine son derece önem vermek mecburiyetindedir, çünkü Rabbimizin bize emanettir.

Çocuk ve anne ilişkisinin çok önemli olduğunu uzmanlar söylüyor. Eğer bebeklikten itibaren anne çocuk ilişkisi sağlam ve sağlıklı olmazsa ileriki yıllarda psikolojik sıkıntılar yaşanabiliyor. Annelik çok önemli, zor bir görev. Maalesef modern hayat bu zor görevi daha da zorlaştırıyor. Bunun sonucu olarak ta huzursuzluklar artıyor.

İlk zamanlar çocuk annenin bir parçası gibidir. Mutlaka anneyle bebek çok yakın olmalı. Bebeğin bütün ihtiyaçlarını anne görür. Tamamen annenin ilgi ve alakasına, şefkat ve merhametine muhtaçtır bebekler. Çocuğun ilk karşılaştığı ve bağrında büyüdüğü varlık annedir. Çocuk İçinde yaşadığı cemiyetin bütün değerlerini anneden alır. Annesinden dini, ahlaki, estetik duygularının basit ama temelini öğrenir. Aradaki bu yoğun iletişim onları birbirine sıkıca bağlar. Bu bağ devam eder ama aynı yoğunluk içinde olması normal olmaz.

En güçlü varlıklardan biri olduğu halde insanoğlu en geç gelişimini tamamlıyor. Olgun bireyler olması yıllar istiyor. Birlikte yaşamanın eşler, çocuklar ve diğer akrabalar arasında meydana getirdiği sıcaklık, sevgi, saygı, dostluk ve özellikle de güven ortamının başka bir alternatifi yoktur. Sevgi severek değil, sevilerek öğrenilir. Sevgi ve şefkat görmeden büyüyen çocuklar daha kolay suça itilebiliyor ve olumsuz davranışlar geliştirebiliyor. Ebeveynin görevi evlatlarını dünya ve ahiret hayatına hazırlıklı ve donanımlı bir şekilde yetiştirmektir. Kuran-ı Kerim’de ve Peygamber Efendimizin hadisi şeriflerinde birçok örnekler vardır.

Özellikle anne ve babanın duygu düşünce vb. yönlerden uyum içinde olmaları son derece önemlidir. Çocuğu memeden ayırmakta bile anne ile babanın birlikte karar vermesini Kuranı Kerim’in ifade etmesi ne kadar ibret vericidir. (2/233)

Çocuklarımıza iyi örnek olmak, onları Rabbimizin bize birer emanet olarak düşünmek, hem bu dünya da hem de ahirette bizlerin yatırımı olarak görmek en faydalı düşünce olur herhalde. Her bir insan ayrı bir dünya, bize benzer tarafları olsa da farklı tarafları ve özellikleri var. Anne çocuğa en yakın biri olarak onu çok iyi tanımalı. İhtiyaçlarını, artı yönlerini ve geliştirilmesi gereken yönlerini çok iyi analiz edip o yönde çalışmalar yapmalı.

Çocuklara rehberlik ederken hatalara düşülebiliyor, tabi ki ihtiyaç duyduklarında onlara yardıma hazır olmalıyız, ancak daha fazlasını değil. Her işini yapıvermek, her şeyine yardım etmek onların sahip oldukları yeteneklerini geliştirmesine fırsat vermemektir. Çocuklarımızla yeterli ve ölçülü bağlılık onları geliştirir, aksi halde ise bağımlı bireyler olarak yetiştirmiş oluruz. Çocuğu bağımsız bir fert olarak kabul etmeli, sevgiyle yaklaşmalı, olumlu ilişkiler kurmalıyız. Sevgi temeline dayanan bir eğitim, kalıcı izler bırakan başarılı bir eğitimdir. Kuşlar gibi yuvadan uçursak ta bizim için hayat boyu devam eder annelik…

Nezahat Külekçi